به نام ایزد یکتا

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم

                                                               از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

یا حق

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند                    وندرآن ظلمت شب آب حیاتم دادند
بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند                        باده از جام تجلی صفاتم دادند
چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی            آن شب قدر که این تازه براتم دادند
بعد از این روی من و آینه وصف جمال                   گه در آنجا خبر از جلوه ذاتم دادند
من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب             مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند
هاتف آن روز به من مژده این دولت داد                 که برآن جور و جفا صیر و ثباتم دادند
این همه شهد و شکر کز سخنم می ریزد             اجر صبری ست کزان شاخ نباتم دادند
همت حافظ و انفاس سحرخیزان بود                    که ز بند غم ایام نجاتم دادند

به نام خدا

اگر مراد تو ای دوست بی مرادی ماست              مراد خویش دگرباره من نخواهم خواست
اگر قبول کنی ور برانی از بر خویش                    خلاف رای تو کردن خلاف مذهب ماست
میان عیب و هنر پیش دوستان کریم                  تفاوتی نکند جون نظر به عین رضاست 
عنایتی که تو را بود اگر مبدل شد                      خلل پذیر نباشد ارادتی که مراست 
مرا به هرچه کنی دل نخواهی آرزدن                  که هرچه دوست پسندد به جای دوست رواست
اگر عداوت و جنگ است در میان عرب                 میان لیلی و مجنون محبت است و صفاست
هزار دشمنی افتد به قول بدگویان                     میان عاشق و معشوق دوستی برجاست
غلام قامت آن لعبت قباپوشم                           که در محبت رویش هزار جامه قباست
نمی توانم بی او نشست یک ساعت                چرا که از سر جان برنمی توانم خاست
جمال در نظر وشوق همچنان باقی                    گدا اگر همه عالم بدو دهند گداست
مرا به عشق تو اندیشه از ملامت نیست            وگر کنند ملامت نه بر من تنهاست
هر آدمی که چنان شخص دلستان بیند              ضرورت است که بگوید به سرو ماند راست
به روی خوبان گفتی نظر خطا باشد                   خطا نباشد دیگر مگو چنین که خطاست
خوش است با غم هجران دوست سعدی را        که گرچه رنج به جان می رسد امید دواست
بلا و زحمت امروز بر دل درویش                         از آن خوش است که امید رحمت فرداست         

به نام حق

سلام و درود بی پایان خدا بر حضرت محمد(ص) و خاندان مطهرش سلام ودرود خدا بر امام هشتم حضرت علی ابن موسی الرضا المرتضی ضامن آهو  شهادت حضرت امام رضا(ع) را بر تمامی شیعیان ایشان تسلیت عرض می نمایم.

به تمامی دوستان خوب خودم هم سلام عرض میکنم و به خاطر غیبت نسبتا طولانیم عذرخواهی میکنم تو این مدت به خاطر درمان بیماریم نتونستم اصلا به وبلاگ برسم ولی جبران میکنم و از این به بعد سعی میکنم هر شنبه وبلاگ رو به روز کنم التماس دعا شب بخیر 

به نام خدا

ای خنک نسیم جاری در زندگیم
ای بوی خوش بهار
با بغضی عقده شده در گلو دوستت خواهم داشت
کاش از کوی ما نیز رد میشدی
تا شاید لیاقت دیدنت را پیدا میکردم

به نام خدا

اندوهی پاک و مطبوع مرا تسخیر کرده
دستانم را گرفته چشمانم را خیس کرده است
و مرا به دوران دوردست کودکی باز می گرداند
همانند کسی که در سرزمین های بی رحم و زننده
احساس سرما کرده باشد و روزی
به کنار آتش ملایم خانه ی خویش باز می گردد

اوگوستو فردریکو اشمیت

به نام خدا

هر نکته ای که گفتم در وصف آن شمائل                هر و شنید گفتا لله در قائل
تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول                    وآخر بسوخت جانم در کسب این فضائل
گفتم که کی ببخشی بر جان ناتوانم                     گفت آن زمان که نبود جان در میانه حائل
حلاج بر سر دار این نکته خوش سراید                    از شافعی نپرسند امثال این مسائل
دل داده ام به یاری شوخی کشی نگاری               مرضیه السجایا محموده الخصائل
در عین گوشه گیری بودم چو چشم مستت           واکنون شدم به مستان چون ابروی تو مائل
از آب دیده صد ره طوفان نوح دیدم                        وز لوح سینه نقشت هرگز نگشت زائل
ای دوست دست حافظ تعویذ چشم زخم است       یارب ببینم آن را در گردنت حمائل

به نا ایزد منان

رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما               فرمای خدمتی که برآید ز دست ما
برخاستیم و نقش تو در نفس ما جنانک         هر جا که هست بی تو نباشد نشست ما
با چون خودی درافکن اگر پنجه می کنی         ما خود شکسته ایم چه باشد شکست ما
جرمی نکرده ام که عقوبت کند ولیک              مردم به شرع می نکشد ترک مست ما
شکر خدای بود که آن بت وفا نکرد                  باشد که توبه ای بکند بت پرست ما
سعدی نگفتمت که به سرو بلند او                 مشکل توان رسید به بالای پست ما

بسم الرب العشاق

چند روزیست که رفته ای و من را در خلوت خویش تنها گذاشته ای و این چند روز بر من مثل چند صد سال گذشته است جند روزی پر از فکر های درست و نادرست چند روزی پر از حس عمیق گم شدن در جنگل بزرگ عشق و مملو از حس تنهایی

عجیب است اکنون که نیستی بیشتر از پیش احساست می کنم و بیشتر دوستت دارم آه حس غریبیست این عشق زیرا از جای غریبی می آید دست تو نیست که هر وقت خواستی سرکوبش کنی نمی توانی و نخواهی توانست.

آری همیشه عاشق باید برای رضای معشوق تلاش کند حتی اگر معشوق دوری را بهتر بداند و یا دیگری را ترچیح دهد و یا اینکه دیگری را مورد لطف قرار داده و تو را مورد آزار  ولی به قول سعدی شیراز:

   روا مدار خدایا که در حریم وصال                  رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد

به نام ایزد منان

در ازل هرکو به فیض دولت ارزانی بود                             تا ابد جام مرادش همدم جانی بود
من همان ساعت که از می خواستم شد توبه کار           گفتم این شاخ ار دهد باری پشیمانی بود
خود گرفتم کافگنمسجاده چون سوسن به دوش             همچو گل بر خرقه رنگ می مسلمانی بود
بی چراغ جام در خلوت نم یارم نشست                       زانکه کنج اهل دل باید که نورانی بود
همت عالی طلب جام مرصع گو مباش                         رند را آب عنب یاقوت رمانی بود
گرچه بی سامان نماید کار ما سهلش مبین                  کاندرین کشور گدایی رشک سلطانی بود
نیکنامی خواهی ای دل با بدان صحبت مدار                  بدپسندی جان من برهان نادانی بود
مجلس انس و بهار و بحث شعر اندر میان                      نستدن جام می از جانان گرانجانی بود
دی عزیزی گفت حافظ می خورد پنهان شراب                 ای عزیز من نه عیب آن به که پنهانی بود

به نام خدا

سلام بر تو ای دلیل بودن هر چه بودن
هستی شور وعشق را نمی توان بدون تو فهمید
تو کلید گنج گمشده عدالت را با خود داری
می آیی تا یادمان بیندازی که اشرف مخلوقاتیم
می آیی تا از انسان حیوانی انسان آسمانی بسازی

تو خود نیز منتظری
منتظری تا بیایی و وعده حق را تحقق بخشی
می بینی؟نمی توانم بگویم ما را دریاب
چون تو خود می دانی و می فهمی ما را
ولی مانند کودکی که نمی تواند تشنگی را تاب بیاورد
تشنه لحظه ظهورت هستیم
تا بیایی و ما را سیراب کنی از لحظه لحظه ی حضور

پس ای امام راستین عاشق تر از پیش منتظرت هستیم

به نام خدا

یکی را از علما پرسیدند که یکی با ماهرویی ست در خلوت نشسته و درها بسته و رقیبان خفته و نفس طالب وشهوت غالب  چنان که عرب گوید:التمر یانع والناطور غیر مانع. هیچ باشد که به قوت پرهیزگاری از او به سلامت بماند؟ گفت اگر از مهرویان به سلامت بماند از بدگویان نماند.

و ان سلم الانسان من سوء نفسه           فمن سوء ظن المدعی لیس یسلم

شاید پس کار خویشتن بنشستن           لیکن نتوان زبان مردم بستن

به نام ایزد منان

ای که احساست می کنم از ازل

ای که به یادت هستم تا ابد

ای کسی که صدایت را روی زیبایت را و حتی بوی خیال انگیزت را بر من منع میکنی

مرا به خاطر همه چیز ببخش

مرا به خاطر دلتنگی هایم ببخش

«بسم الله الرحمن الرحیم»

• گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر              بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر
  خرم آن روز که با دیده گریان بروم                 تا زنم آب در میکده یکبار دگر
  معرفت نیست درین قوم خدا را سببی         تا برم گوهر خود را به خریدار دگر
  یار اگر رفت و حق صحبت دیرین نشناخت      حاش لله که روم من ز پی یار دگر
  گر مساعد شودم دایره چرخ کبود               هم بدست آورمش باز بپرگار دگر
  عافیت می طلبد خاطرم اربگذارند              غمزه شوخش و آن طره طرار دگر
  راز سر بسته ما بین که به دستان گفتند    هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر
  هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت        کندم قصد دل ریش به آزار دگر
  باز گویم نه درین واقعه حافظ تنهاست        غرقه گشتند درین بادیه بسیار دگر

به نام حق

آه دلم آشوب است نمی دانم چرا؟
چشمانم شکوه دارند از من
قلب کوچک ترک خورده من نیز شاکی است!
روحم می خواهد برود از کالبد جان
انگار غوغایی در من برپاست
همه از دوری تو ناراضی
بیا که مرا مونس جانی و آرامم کن با نگاهت
مانند موج نباش که به کشیدن دست لطافت بر سرم اکتفا کنی
من می خواهم با تو به اعماق دریا سفر کنم!
مرا زمین باش واجازه بده تا از نو در قلبت جوانه زنم رشد کنم و تو را سایه بانی کوچک باشم